Przeczytałem na Onet.pl: „Laureat literackiej Nagrody Nobla, poeta i pieśniarz Bob Dylan odebrał w sobotę podczas zamkniętej dla publiczności ceremonii dyplom oraz medal noblowski – poinformowały szwedzkie media, powołując się na członków Akademii, którzy uczestniczyli w uroczystości.”
musicares-2015-person-of-the-year-gala-honoring-bob-dylan-billboard-510

Od kiedy pamiętam Bob Dylan wielkim artystą był. Jego wkład w muzykę i kulturę trudno przecenić. Jego teksty inspirowały wielu twórców i naśladowców.
Ponieważ nie znam dobrze angielskiego, nie jestem w stanie w pełni odebrać maestrii tekstów, nie pojmuję aluzji, nie rozumiem porównań. Wierzę na słowo, że są celne i trafne.
Natomiast drażni mnie maniera wykonawcza Dylana. Gardłowy śpiew pasuje do piosenek przy ognisku, do śpiewającego chłopaka z gitarą. Nie do końca akceptuję wielkość Dylana jako gwiazdy rocka.
Postanowiłem z bliska przyjrzeć się największym sukcesom komercyjnym Dylana jako autora. Pod uwagę wziąłem notowania USA i UK.

1. „Mr. Tambourine Man” – 1965 rok – album “Bringing It All Back Home”. Piosenka w wykonaniu The Byrds, weszła na czoło list przebojów po obu stronach Atlantyku. W ich wykonaniu piosenka znalazła się na pozycji 79. listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone, a śpiewana przez Boba Dylana znalazła się na miejscu 106 tej samej listy

2. „Like a Rolling Stone” – 1965 rok – album “Highway 61 Revisited”. To jest Dylan rockowy i w dodatku taki z najwyższej półki. W USA miejsce 2, a w UK 4. W 2004 utwór został sklasyfikowany na 1. miejscu listy 500. utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone

3. “The Mighty Quinn (Quinn the Eskimo)” – 1969 rok – album “Self Portrait”.
Za Wikipedią: Po wypadku motocyklowym w lipcu 1966 r. Dylan udał się na prawie 2-letnie odosobnienie do Woodstock. Przebywał tam z grupą The Band. Od czerwca do listopada 1967 r. Dylan skomponował imponującą liczbę ponad 150 utworów, które zostały nagrane na amatorskim sprzęcie skonstruowanym przez członka The Band – Gartha Hudsona. Prawdopodobnie nagrania te stanowią najlepszy zbiór kompozycji Dylana.
Jedną z piosenek nagranych wówczas jest znana pod różnymi tytułami „Quinn the Eskimo (The Mighty Quinn)”. Na taśmie uwieczniona została na wrześniowo–październikowych sesjach w dwóch wersjach. Nagrania te szybko przedostały się na zewnątrz dostarczając materiału na liczne bootlegi.
12 stycznia 1968 r. grupa Manfred Mann wydała tę kompozycję na singlu, który stał się przebojem zespołu i osiągnął 1 miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii i 10 w USA. Zaskoczony sukcesem piosenki Dylan skomentował do zdaniem: Nie wiem o czym ona jest. Myślę, że to były jakieś dziecięce rymowanki”.

4. „Blowin’ in the Wind” – 1962 rok – album “The Freewheelin’ Bob Dylan”. W 2004 utwór został sklasyfikowany na 14. miejscu listy 500 utworów wszech czasów magazynu Rolling Stone. Może gdybym nie znał utworu wcześniej, to wykonanie Dylana zwaliłoby mnie z nóg. Niestety, piosenkę śpiewano przy ogniskach, na akademiach, w maju w tramwaju i w kinie w Lublinie. Po prostu taka „Żółta łódź podwodna” dla intelektualistów. Mam przesyt.

5. „Rainy Day Women #12 & 35” – 1966 rok – album “Blonde on Blonde”. To właśnie z tego utworu pochodzi cytat : Everybody must get stoned (Wszyscy muszą zostać ukamienowani). Drugie miejsce w USA, Siódme w UK.

6. „Lay Lady Lay” – 1969 rok – album “Nashville Skyline”.
Po usłyszeniu „Lay Lady Lay” Clive Davis – prezydent Columbia Records – natychmiast zaproponował wydanie jej na singlu, wbrew oporom samego Dylana, który nie czuł się w ogóle z nią związany, gdyż jak powiedział: „nie była reprezentatywna dla wszystkiego, co robię…” Ostatecznie jednak kompozycja ta została wydana jako singiel. Do dziś jest to najlepiej sprzedający się singiel artysty (Wikipedia).

7. „Positively 4th Street” – 1965 rok – niealbumowy singiel. Piosenka ta znalazła się na 203 miejscu najważniejszych 500 piosenek według magazynu Rolling Stone

8. „Blowin’ in the Wind” – 1966 rok – album “Up-tight Everything’s Alrightby” nagrany przez Stevie Wondera. Dziewiąte miejsce w USA, w UK – 36. Całkiem przyjemnie się słucha.

9. „If Not for You” – 1971 rok – album “If Not for You “ – Olivia Newton-John. 25 miejsce w USA, w UK – 7. Wersja Olivii bliższa jest (nie użyłem słowa identyczna) coverowi Harrisona z płyty „All Things Must Pass”, niż oryginałowi Dylana.

10. „Knockin’ on Heaven’s Door” – 1973 rok – album “Pat Garrett & Billy the Kid”. USA – 12 miejsce, UK – 14 miejsce. Członkowie Western Writers of America wybrali ją jako jedną ze 100 najlepszych piosenek wszech czasów.

11. „Rise” – 2000 rok – album „Rise” nagrany przez Gabrielle. Utwór zawiera sample z legendarnej piosenki Boba Dylana „Knockin’ On Heaven’s Door”. Numer 1 w UK.

12. „All Along the Watchtower” – 1968 rok – album “Electric Ladyland” nagrany przez Jimi Hendrix Experience. USA – 20 miejsce, UK – 5 miejsce. Jestem pod wrażeniem, to Jimi powinien śpiewać na większości płyt Dylana.

13. „Steel Bars” – 1991 rok – album „Time, Love & Tenderness” – Michael Bolton. USA – 16 miejsce, UK – 17 miejsce. Niektórzy uważają, że jest to najlepszy numer Boltona. Ja tak nie uważam.

14. “Knockin on Heaven’s Door” – 1996 rok – za zgodą Bob Dylana, szkocki muzyk Ted Christopher napisał nowy tekst do „Knockin on Heaven’s Door”.
13 marca 1996 roku próg podstawówki w małym szkockim miasteczku Dunblane przekroczył 43-letni Thomas Hamilton, były zastępowy skautów, podejrzewany o pedofilskie ciągoty. Obładowany zapasem amunicji w liczbie ponad 700 sztuk i uzbrojony w cztery legalnie zakupione jednostki broni krótkiej (dwa belgijskie 9-milimetrowe Browningi plus w rezerwie rewolwery Smith & Wesson kaliber 0.357 Magnum), od razu udał się w kierunku wejścia do sali gimnastycznej, gdzie pod opieką trzech nauczycielek 20-kilkuosobowa grupa pierwszoklasistów przygotowywała się do zajęć z wychowania fizycznego.
Jak ustalono w toku śledztwa, rzeź trwała maksymalnie cztery minuty. Trzydzieści dwie osoby odniosły rany na skutek kontaktu z miotanymi przez Hamiltona kulami, z czego dla siedemnastu był to kontakt śmiertelny. Zginęła jedna nauczycielka, Gwen Mayor, oraz szesnaścioro dzieci w wieku od pięciu do sześciu lat. Zamachowiec popełnił samobójstwo. Lekarz medycyny sądowej, Anthony Busuttil, który badał martwe ofiary, odnotował, że każda miała od jednej do siedmiu ran postrzałowych na ciele, co oznacza, że wędrując po sali gimnastycznej Hamilton nie wahał się dobijać rannych, gdy napotkał ich na swojej drodze. Koroner przeprowadził również sekcję zwłok mordercy w poszukiwaniu czegokolwiek, co pozwoliłoby wyjaśnić irracjonalne zachowanie mężczyzny. Wykonał testy na obecność narkotyków i alkoholu, szukał guza mózgu, infekcji wirusowej, śladów zatrucia ołowiem, ale niczego takiego nie znalazł. Doszedł do wniosku, że nie istniał żaden materialny czynnik, który pchnął Hamiltona do zbrodni, w grę wchodzić więc mogły tylko czynniki psychiczne.

15. „Wagon Wheel” – 2013 rok – z albumu „True Believers”. Płytę nagrał Darius Rucker. W USA utwór zajął 15 miejsce. Oczywiście na listach country utwór był bezkonkurencyjny.

16. „All I Really Wanna Do by” – 1965 rok – z albumu „All I Really Want to Do”. Cher z tego okresu jest niesamowita. 15 miejsce w USA, w UK – dziewiąta pozycja.

17. „Don’t Think Twice, It’s All Right” – 1963 rok – z albumu „In the Wind” grupy Peter, Paul & Mary. Wolę ich wykonanie od pierwowzoru.

18. „Knockin’ on Heaven’s Door” – 1992 rok – z albumu “Use Your Illusion II“ grupy Guns N’ Roses. Największy sukces grupy na listach przebojów. W UK utwór doszedł do drugiego miejsca, dziewięć tygodni na liście.

19. “Forever Young” – 1988 rok – z albumu “Out of Order” Roda Stewarta. czwarty singiel z piętnastej płyty Stewarda. Piosenka ma czterech tatusiów: J.Cregan, K.Savigar, Bob Dylan, R.Stewart. Tym razem ilość przeszła w jakość.

20. „All I Really Want to Do” – 1965 rok – z albumu “Mr. Tambourine Man “ grupy the Byrds. W tym roku wydali dwie piosenki Dylana i awansowali do pierwszej ligi zespołów rockowych.

Nawet nie rozumiejąc w pełni tekstów, muzyka Dylana poraża po dzień dzisiejszy. Martwi mnie trochę nagroda dla niego. Obawiam się, że w kolejce po laury, w następnym roku ustawi się Sting, Yoko (że niby zmarły mąż), Geldof i Beata Kozidrak. To może być początek końca nagród literackich Nobla.